Ik zit vast. Ik wil de tralies zo graag breken, maar dan doe ik mezelf pijn, en dat ben ik niet waard. Als ik me omdraai en terugloop zie ik gisteren, een week geleden, een maand geleden en dan een jaar geleden. Het is bijna zover, een jaar na 10 Juni 2011. Ik haat die datum. Ik vraag me heel even af waarom ik nog leef en niet die dag dood ben gegaan. De ambulance's komen terug. Ze keren zich om en rijden met de sirene loeihard op me af. Ze overrijden mij. 'En, wat dacht je nu? Dat je van ons af was? We rijden lekker terug hoor, zodra jij je kut voelt.' ik val flauw. Ze pakken mij en schieten me dood. Daarna halen ze de kogel uit mijn lichaam en plegen met diezelfde kogel zelfmoord. Iedereen gaat dood. Alleen maar door mij. 'Wacht Melissa, niet zo psychisch doen...' Oke, wat moet ik doen? Hoe kan ik voor een tweede keer mijn trauma overwinnen? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet opnieuw depressief word? Ik heb mijn scheermesjes alweer ingeleverd. Bang voor mezelf. Ik weet het, mijn lichaam is lelijk, allemaal lelijke littekens. En ik ben moe. Vandaag was weer mijn eerste schooldag. Was het nu zo moeilijk? Ja, het was moeilijk. Mijn klasgenoten zijn vast ook niet vergeten dat ik een gehandicapt door ambulance's geobserdeerd kind was. Wie zag dat nu niet? Nog steeds vragen mijn vrienden 'hoe gaat het nu met de gele monsters?' Goed, zeg ik dan. Maar 's nachts kan ik amper slapen zonder een nachtmerrie te hebben...Ik ga nu ook maar slapen want ik heb een beetje buikgriep. Ik wil even alles vergeten, dat is beter, en morgen of de dag daarna of in ieder geval een keer schrijf ik weer. Wie heeft er tips om mezelf hier doorheen te slaan? Liefs Melissa.

Zucht...Vandaag ga ik niet als rubriek persoonlijk gebruiken maar de maatschappij. Dankjewel mijnplekje voor je lieve reactie, ik ben er heel erg blij om. Toch is het moeilijk om die bedreiging uit mijn hoofd te zetten. Toen ik vanmorgen opstond was dat meisje de hele tijd over mij aan het praten in de groep, waar ik bij was. Ik heb mijn oren maar uitgezet en een muziekje in mijn hoofd afgespeeld want ik wilde mijn dag niet laten verpesten omdat ik met Rian en nog iemand en met leiding naar de dierentuin ging. Toen we terug kwamen had ik een halfuurtje kamermoment en daarna had ik een afspraak bij de politie. Ik liep naar mijn fiets die in het fietsenhok stond en mijn banden waren leeg. Waarschijnlijk heeft 'dat meisje' dat gedaan. De ventieldoppen (alle twee, niet alleen die zwarte) waren van mijn fiets afgehaald en weggegooid, ze waren nergens te vinden. Ik ben toen op de fiets van een van onze leiders naar de politie gegaan. Hun kunnen niks doen. Ook al is mijn begeleidster mijn getuige, ze kunnen dat meisje pas oppakken als ze laat zien waarmee ze me wil vermoorden of wanneer ze al eerder zoiets gedaan heeft. Nou, geloof me, als dat meisje laat zien waarmee ze me wil vermoorden is het al te laat. Dan kan ik waarschijnlijk nooit meer zeggen waarmee ze me wil vermoorden. Ik ben bang. Dat meisje heeft niet zo'n lieve vrienden. Jongens waarvoor de politie misschien nog wel bang voor is. Hoe denk je dat ik me voel? Toen ik terug kwam op de groep, om 4 uur alweer was dat meisje er niet, ik was even alleen want Rian die was even weg. Toen ze terug kwam vertelde ze me dat dat meisje en haar vriend langs de weg stonden. Heel verdacht, want hun dachten natuurlijk dat ik lopend naar het politiebureau zou gaan en later terug was. Ik ben blij dat ik zo vroeg terug was en dat ik de fiets van de leiding mocht lenen. Misschien had ik anders nu wel in het ziekenhuis gelegen. Stel, ze zouden me in mekaar slaan, poging tot doodslag...Moet ik dan terugslaan? Ik kan toch niet op tegen twee mensen die al ik weet niet hoelang al op boxen zitten, misschien wel drugs ophebben (wat heel normaal is schijnbaar) en hun grens dan niet weten? Ik weet het niet. Die vrienden hebben vast wel een geweer. Een van mijn groepsgenoten zegt dan wel, ja, als je dood word geschoten voel je er niks van...Dat geloof ik niet, en stel het zou zo zijn. Dan is mijn leven in een klap afgelopen. Waren het maar stomme schoolgenoten die me bedreigden. Een klap en ze liggen op de grond. Dat is anders. Ik ben niet bang voor dat soort mensen. En ook niet als een of ander sletterig persoontje naar me toe zou komen in de stad om me een klap in mijn gezicht te geven. Maar voor mensen uit zo'n maatschappij...Ik ben niet dom. Waarom denk je dat ik bij de politie wil. Bij de recherche? Omdat ik makkelijk verbanden leg, omdat ik een situatie zo gepeild heb. Dat meisje is boos omdat ze weet dat ik haar in de smiezen heb, en ze moet van me af omdat ze anders haar zogenaamde vrienden op de groep kwijt raakt. Ze mag dan wel een sneaky persoon zijn, ik ben slimmer. En ik doe het op de manier zoals het volgens de wet gaat, zij overtreed de wet met de dingen die ze doet. Ik ken onderhand het wetboek uit mijn hoofd, ook al heb ik dyscalculie. Wet voor bedreiging: wetsartikel 285 van het wetboek van strafrecht. Een bedreiging is pas geldig wanneer iemand je dreigt je van het leven te beroven...Wat voor stomme dingen de politie daarover zegt snap ik niet, want zo staat het in het wetboek. Maarja, ik ben nog geen politie, eerst eens al mijn andere problemen oplossen en mijn opleiding afmaken. Dan verder zien....Als je nog steeds leest vind ik dat heel knap trouwens, maarja. Ik ga slapen want ik moet morgen om half zes weer opstaan. Liefs Melissa.  

Heej lieve iedereen...Weer een heleboel gebeurd. Het loopt allemaal helemaal niet lekker. Op de groep niet, vooral. Ik ben bedreigd. Iemand wil je me vermoorden, die leuke jongen is naar een andere stad om af te kicken van drugs en ik word verliefd op iemand anders. Een meisje van 15 jaar. Het onweert en regent, buiten en binnen. Ik heb eindelijk werk was ik vanochtend ziek, op mijn tweede werkdag, lekker dan. Soms wil ik nog steeds dat 10 Juni mijn laatste dag was, maar dat is niet zo. Het ene moment wil ik dat, en het andere moment ben ik blij dat ik leef. Yeah, i'm alive. Ik mag dan wel trots op mezelf zijn dat ik mijn trauma aan ben gegaan en dat ik weer grotendeels geniet van het leven, ik ben niet blij. Alles is even zo moeilijk, maar dadelijk zal dat zeker wel weer anders zijn, zo gaat het namelijk de hele tijd. Ik ben bang, bang voor dat meisje dat me wil vermoorden. Wie weet doet ze dat echt wel. Je weet maar nooit wat voor soort mensen hier zijn. Het is gokken. Het hele leven is gokken.  

Ik voel me weer slecht. Ik wil niet meer op deze groep wonen, alles word te veel, veel ruzie op de groep, een complete nieuwe groep ook alweer...Er zijn veel mensen weggegaan en nieuw gekomen. Ik ben ook weer verder gegaan met mijn leven. Ik ben vorige maand naar de Ambulance gegaan, op de coverfoto sta ik. Ik heb eindelijk iemand waar ik wat voor voel, zegt hij tegen mij dat hij niks voor me voelt en dat ik dat moest weten voordat ik ga denken dat hij mij gebruikt. Ik vlucht weg in Flikken Maastricht. Meer doe ik niet meer. Alleen maar flikken kijken. Beetje sullig op de bank zitten, in mijn bed liggen. Renee wilde ineens niet meer afspreken...Mijn hoofd is een warboel, ik wil mezelf snijden, maar ik heb vorige maand de mesjes weggegooid samen met leiding. Ik wil een nieuw persoon zijn, zonder problemen. Maar de dingen van vroeger zitten in mijn hoofd. Ik heb mijn ouders maar een brief geschreven. Ik ben Donderdag jarig en ik wil dat ze op mijn verjaardag zijn, maar dat zal er wel niet inzitten. Ik wil mezelf pijn doen. Schreeuwen, huilen...Maar ik ben op een goeie weg, ik ga binnenkort verhuizen, dan krijg ik een rat. Daar kan ik mijn gevoel wel bij kwijt. Ik moet gewoon mijn weg en mijn plekje in mijn leven en omgeving even opnieuw vinden. Dat is moeilijk, maar het lukt wel. Dat moet ik gewoon in mijn hoofd prenten. Waarom zal het nu niet allemaal lukken als ik zo op een goeie weg ben? Een tegenslag kan ik toch wel aan? Goeie seks, ik hou van hem, hij houd niet van mij maar we hebben goeie seks.  

Heej lieve vrienden, ik heb een privelog geplaatst :'( 

Heej iedereen, weer terug van weggeweest! Wat een lange tijd geleden dat ik geschreven heb! Eerder schreef ik echt bijna elke dag. Het gaat wel redelijk, er is heel veel stress hier op de groep met een nieuw meisje dat heel veel uitflipt. Ze begon gisteravond en vanochtend vroeg is ze alweer verder gegaan dus echt slapen lukte niet, ben ook heel erg moe. Verder zit papa in de gevangenis, das natuurlijk ook niet het leukste nieuws. Zijn vrouw die heeft beweerd dat papa haar heeft geslagen, maar dat geloof ik niet. Misschien wil ik het ook wel niet geloven, maar ik geloof het gewoon niet. Klaar. Ik heb Maandag een gesprek met de stichting waar ik hierna ga wonen, om te kijken hoe het daar gaat. En meneer de psychiater die komt maar niet. De leiding heeft gezegd dat ik maar een klacht in moet dienen, en daar ben ik nu dus over het denken. Verder is de groep heeeel erg veranderd, er zijn hier een paar mensen weggegaan, waar ik het heel erg goed mee kon vinden. Er worden hier ook spullen gejat, en bij mij is ook al iets weg, echt vervelend. Ik denk ook wel dat ik weet wie het is. Maar ja, ik zeg maar niks. Ik ga Vrijdag bij opa en oma logeren, en misschien ga ik afscheid van de 'heksen' nemen. Ik ga slapen want ik ben heel moe, maar wel nog een dingetje...Ambulance's stalken mij, dat leg ik de volgende keer wel uit! Groetjes Melissa xx

Ik probeer warm te blijven, maar alles word alleen maar koud. Donderdag gaat een van mijn lieve groepsgenootjes weg...Ik moest Woensdag trouwens naar het ziekenhuis omdat de dokter dacht dat ik een blinde darm ontsteking had. Ik kon niet meer lopen, niet meer praten en plassen. Het bleek uiteindelijk een blaas ontsteking te zijn...Maar ik kon mijn pilletjes niet nemen want ze wisten niet of ik geopereerd zal worden. Ik lag op de eerste hulp en er waren allemaal ambulance medewerkers. Ik ben huilend en gillend het ziekenhuis uitgesleept door leiding. Toen stonden er buiten ambulancemensen ook nog een politie agenten bij de uitgang, en die kerel zei zelfs nog goeiemorgen om elf uur 's avonds. Maarja, ik dacht dat ik al zo goed was geweest met de ambulances. Toch niet, ik moet binnenkort naar de R.A.V om te praten met de ambulancemedewerkers. Ik slaap in de nachten slecht, ik droom alleen maar over die gele dingen, ze zijn nu met de carnaval meer aanwezig...Maar ik blijf dromen. Dat is het beste! Kus Melissa 

Heeeeeee lieve lezers van mijn blog! Ik lag net in bed, want ik heb waarschijnlijk een blinde darm ontsteking en ineens...liep de leiding met een telefoon mijn kamer binnen. 'Ik heb iemand aan de telefoon voor je die jij waarschijnlijk heeeeel graag wil spreken!' Ik nam de telefoon aan, hallo, met Melissa? Heej meis, met PAP! Het mooiste valentijnsdag cadeautje die ik ooit gekregen heb! Ondanks de pijn zit ik nu helemaal te stralen en te huilen van blijdschap! Ben ik nog zoooo vaak naar de politie gaan bellen voor papa, belt hij zelf! Hij heeft speciaal gewacht tot valentijnsdag, ik ben zooo blij. Zie je wel dat ook ik geluk kan hebben? Ik had papa een brief geschreven met kerstmis, maar waarschijnlijk heeft zijn vrouw Anja die achtergehouden, ze liggen in scheiding. Ik heb papa gezegd dat we een hele lieve vrouw voor hem gaan zoeken en dat hij maar weer in onze provincie moet komen, zodat we mekaar weer kunnen zien, dat zal geweldig zijn! Ik kan me nog herinneren dat ik vorig jaar papa ook aan het zoeken was met valentijnsdag. Toen heb ik nog een roos gekregen van Conny, ze had er een briefje bij gedaan met 'Succes met pappie.' Ik ben zo blij...:D:D:D:D:D:D:D 

Heej lieve iedereen, alweer een hele tijd niet meer geschreven. Met herinneringen van twee jaar geleden ga ik de dagen door. Twee jaar geleden was ik net uit huis en woonde ik bij mijn vriend. We luisterden veel naar Anouk, vooral naar het liedje Michel, dat was de mooiste van allemaal. niemand kon mij veranderen. Totdat ik bij deze stichting kwam. Toen werd ik van een lief verlegen meisje een meisje dat stoer dacht te moeten zijn voor alles en iedereen. Ze werd Eave. Maar nu...Nu heb ik groot nieuws. Welkom op eave.punt.nl, mijn naam is Melissa! Ik heb mijn tweede voornemen van dit jaar gehaald: mezelf vinden en ontdekken wie ik ben en wil zijn! Ik blijf ik gewoon doorvechten. Wel zijn er wat vervelende dingen hier o de groep. Ik heb veel ruzie met een van mijn groepsgenoten, en ik heb het gevoel dat zij de anderen aansteekt met dat gedoe. Vorig weekend mocht ik geen coco-pops in het weekend eten, en dit weekend hadden ze de cornflakes verstopt. Allemaal zo'n flauwe bedoelingen. Maar ja, ik mag dat meisje ook weer heel graag, dus alles is enorm dubbel. Ik weet het soms allemaal even niet. Maar nu voel ik me toch niet zo lekker, veel hoofdpijn, duizeligheid enzo, dus ik blijf vooral veel in mijn bedje. Lekker warm. En dan maak ik straks maar weer een wandeling door de sneeuw samen met mijn muziek van Anouk. Liefs Melissa!  

Heel lieve iedereen...Ik ben Miriam voorgoed kwijt waarschijnlijk. We kregen ruzie, ze kijkt niet naar mij als persoon maar naar mij als Borderliner. Dat doet me pijn, want dat is wat de meeste mensen doen. Ze kijken niet naar Eave. Ik ben zo hard bezig met mezelf vinden, en wat krijg ik ervoor? Steeds als ik als persoon iets opbouw neemt de Borderline het weer terug. Niemand die dat waarschijnlijk snapt. De angst voor ambulance's is minder, maar nu krijg ik een algemene angst op de weg, ik zie steeds auto-ongelukken in mijn hoofd voor me. Geen pretje. Maar ik weet dat ik het kan, dus waarom zal ik het niet doen? Waarom zal ik niet vechten? Net zoals ik vecht tegen Anorexia. Het is weer een heel gevecht in mijn hoofd. Afvallen, niet afvallen. Een eetschema maken en brieven schrijven aan Ana om ze daarna weer achter me te laten liggen omdat ik niet wil afvallen. Omdat ik mooi ben van mezelf maar dat steeds vergeet, door alle mensen die me pesten, een meisje zoals Miriam. Ik weet toch dat ik mensen kwijt ga raken, ga dan alsjeblieft allemaal tegelijkertijd weg van mij. Ik weet het wel, ik ben raar. Ik ben altijd met alles in gevecht. Maar niemand snapt wáárom ik in gevecht ben. Want niemand voelt wat ik voel, denk ik. Liefs Eave.