Ik probeer warm te blijven, maar alles word alleen maar koud. Donderdag gaat een van mijn lieve groepsgenootjes weg...Ik moest Woensdag trouwens naar het ziekenhuis omdat de dokter dacht dat ik een blinde darm ontsteking had. Ik kon niet meer lopen, niet meer praten en plassen. Het bleek uiteindelijk een blaas ontsteking te zijn...Maar ik kon mijn pilletjes niet nemen want ze wisten niet of ik geopereerd zal worden. Ik lag op de eerste hulp en er waren allemaal ambulance medewerkers. Ik ben huilend en gillend het ziekenhuis uitgesleept door leiding. Toen stonden er buiten ambulancemensen ook nog een politie agenten bij de uitgang, en die kerel zei zelfs nog goeiemorgen om elf uur 's avonds. Maarja, ik dacht dat ik al zo goed was geweest met de ambulances. Toch niet, ik moet binnenkort naar de R.A.V om te praten met de ambulancemedewerkers. Ik slaap in de nachten slecht, ik droom alleen maar over die gele dingen, ze zijn nu met de carnaval meer aanwezig...Maar ik blijf dromen. Dat is het beste! Kus Melissa 

Heeeeeee lieve lezers van mijn blog! Ik lag net in bed, want ik heb waarschijnlijk een blinde darm ontsteking en ineens...liep de leiding met een telefoon mijn kamer binnen. 'Ik heb iemand aan de telefoon voor je die jij waarschijnlijk heeeeel graag wil spreken!' Ik nam de telefoon aan, hallo, met Melissa? Heej meis, met PAP! Het mooiste valentijnsdag cadeautje die ik ooit gekregen heb! Ondanks de pijn zit ik nu helemaal te stralen en te huilen van blijdschap! Ben ik nog zoooo vaak naar de politie gaan bellen voor papa, belt hij zelf! Hij heeft speciaal gewacht tot valentijnsdag, ik ben zooo blij. Zie je wel dat ook ik geluk kan hebben? Ik had papa een brief geschreven met kerstmis, maar waarschijnlijk heeft zijn vrouw Anja die achtergehouden, ze liggen in scheiding. Ik heb papa gezegd dat we een hele lieve vrouw voor hem gaan zoeken en dat hij maar weer in onze provincie moet komen, zodat we mekaar weer kunnen zien, dat zal geweldig zijn! Ik kan me nog herinneren dat ik vorig jaar papa ook aan het zoeken was met valentijnsdag. Toen heb ik nog een roos gekregen van Conny, ze had er een briefje bij gedaan met 'Succes met pappie.' Ik ben zo blij...:D:D:D:D:D:D:D 

Heej lieve iedereen, alweer een hele tijd niet meer geschreven. Met herinneringen van twee jaar geleden ga ik de dagen door. Twee jaar geleden was ik net uit huis en woonde ik bij mijn vriend. We luisterden veel naar Anouk, vooral naar het liedje Michel, dat was de mooiste van allemaal. niemand kon mij veranderen. Totdat ik bij deze stichting kwam. Toen werd ik van een lief verlegen meisje een meisje dat stoer dacht te moeten zijn voor alles en iedereen. Ze werd Eave. Maar nu...Nu heb ik groot nieuws. Welkom op eave.punt.nl, mijn naam is Melissa! Ik heb mijn tweede voornemen van dit jaar gehaald: mezelf vinden en ontdekken wie ik ben en wil zijn! Ik blijf ik gewoon doorvechten. Wel zijn er wat vervelende dingen hier o de groep. Ik heb veel ruzie met een van mijn groepsgenoten, en ik heb het gevoel dat zij de anderen aansteekt met dat gedoe. Vorig weekend mocht ik geen coco-pops in het weekend eten, en dit weekend hadden ze de cornflakes verstopt. Allemaal zo'n flauwe bedoelingen. Maar ja, ik mag dat meisje ook weer heel graag, dus alles is enorm dubbel. Ik weet het soms allemaal even niet. Maar nu voel ik me toch niet zo lekker, veel hoofdpijn, duizeligheid enzo, dus ik blijf vooral veel in mijn bedje. Lekker warm. En dan maak ik straks maar weer een wandeling door de sneeuw samen met mijn muziek van Anouk. Liefs Melissa!  

Heel lieve iedereen...Ik ben Miriam voorgoed kwijt waarschijnlijk. We kregen ruzie, ze kijkt niet naar mij als persoon maar naar mij als Borderliner. Dat doet me pijn, want dat is wat de meeste mensen doen. Ze kijken niet naar Eave. Ik ben zo hard bezig met mezelf vinden, en wat krijg ik ervoor? Steeds als ik als persoon iets opbouw neemt de Borderline het weer terug. Niemand die dat waarschijnlijk snapt. De angst voor ambulance's is minder, maar nu krijg ik een algemene angst op de weg, ik zie steeds auto-ongelukken in mijn hoofd voor me. Geen pretje. Maar ik weet dat ik het kan, dus waarom zal ik het niet doen? Waarom zal ik niet vechten? Net zoals ik vecht tegen Anorexia. Het is weer een heel gevecht in mijn hoofd. Afvallen, niet afvallen. Een eetschema maken en brieven schrijven aan Ana om ze daarna weer achter me te laten liggen omdat ik niet wil afvallen. Omdat ik mooi ben van mezelf maar dat steeds vergeet, door alle mensen die me pesten, een meisje zoals Miriam. Ik weet toch dat ik mensen kwijt ga raken, ga dan alsjeblieft allemaal tegelijkertijd weg van mij. Ik weet het wel, ik ben raar. Ik ben altijd met alles in gevecht. Maar niemand snapt wáárom ik in gevecht ben. Want niemand voelt wat ik voel, denk ik. Liefs Eave. 

/heej lieve lezers. Wat een kutdag gewoon. Ik ben met een ander groepsgenootje de enigste hier. En dat meisje is de héle tijd chagrijnig! Ik krijg verdomme alles over me heen en ik kan er gewoon niet tegen. Ze wil de hele tijd niks zeggen, en als ze iets zegt maakt ze ruzie. Vanochtend kreeg ik de hele tijd de schuld. Maar nu gelukkig niet meer, ik ga gewoon die confrontatie niet aan met haar. Verder ben ik verliefd geworden op een ander meisje hier op de groep, ze is echt heel leuk. Ze woont hier in de stad en ik mis haar. Het liefst wil ik bij haar zijn. Even uithuilen wat er allemaal van binnen in me zit...En dan heb ik nog een groot probleem. Ana komt weer opnieuw in mijn hoofd. Omdat we een nieuw groepsgenootje hebben met anorexia. Ik vind het echt een heel lief meisje, ik help haar ook, maar ik kan het denk ik niet aan. Ik wil afvallen, en ik moet ook afvallen. Dan verkloot ik mijn toekomst maar, ik kan Ana niet tegenspreken. Laat ik jullie voorstellen aan mijn nieuwe vriendin Ana. Ook wel door dokters genaamd: Anorexia nervosa. Dankjewel...Kus Eave.  

Heej iedereen...Het gaat weer niet zo goed met mij...Gisteravond werd ik ineens niet zo lekker, alles draaide om me heen, ik kreeg een hele hoge hartslag. Mijn ogen kregen een hele vreemde druk achter zich. En daarna weet ik niet meer, want ineens ging de wekker en was het alweer half tien in de ochtend. En toen...Toen was het ineens middag. Alles begon om me heen te draaien, al voor het middageten. En toen was het ineens half drie, lag ik op de grond in mijn dekbed gewikkeld met allemaal overgeefsel om me heen. En de leiding vond het niet belangrijk om de dokter te bellen. Ze geloven me volgens mij niet eens. Ik heb echt een hekel aan hun. Moet ik soms dood gaan voordat ze in de gaten hebben dat 2 uur bewusteloosheid niet normaal is? Ik wil gewoon weg hier uit dat kutgesticht. Je mag hier helemaal niks, je mag hier echt nog geen ene centimeter plezier hebben. Je moet hier doodgaan voordat ze in de gaten hebben dat je gezondheid niet goed is. Die dokter denkt nog steeds dat het stress is. Van stress zou ik geen pijn in mijn borst krijgen, niet flauwvallen met een hartslag van 170 slagen per minuut en ook niet kotsen terwijl ik buiten westen ben.

Heej iedereen...Ten eerste is er best wel veel gebeurd. Op Facebook kreeg ik allemaal vervelende reacties van mijn klasgenoten en oude klasgenoten op mijn profielfoto dat ik lelijk was enzo. Ik voelde me echt niet fijn en ik weet ook niet wat ik moet doen. Ik weet soms niet hoe ik moet verder leven, maar toch wil ik doorgaan. Want ik heb ook iets positiefs. Ik heb contact met een ambulance-chauffeur. En ik ga misschien naar de film doodslag. De weg van herstel kan beginnen. http://www.youtube.com/watch?v=Auz7dGcELEg Dat is echt een mooi liedje. Ik ben dan wel niet meer zo gelovig, maar het raakt me echt van binnen, en op een gegeven moment komt er echt een glimlach. Ik had straks trouwens een geel truitje aan gedaan met een turkooizen t-shirt erover. Zo voelde ik me even heel trots op mezelf! Ik zal morgen nog even uitgebreider vertellen. Ik wil nog even kwijt dat ik miriam waarschijnlijk verloren ben door die pestkoppen. Ik hoop dat ze weer terug komt naar me, ik kan niet zonder haar. xx 

Heej lieve vrienden, het gaat alweer een heel stuk beter! Ik ga volgende maand bij opa en oma logeren, en nog eens langs de heksen, die ik niet meer echt heksen vind. En ik vind mezelf opnieuw begin ik te merken. Ik had op mijn goede voornemen lijst van dit jaar mezelf vinden opgeschreven. Ik ben weer lekker alternatief! Ik heb zwarte haartjes met blauwe plukken, vanavond lekker muziek downloaden van flyleaf, crematory en allemaal metaal, oldschool en gothic! Ook probeer ik ergens een naaimachine op de kop te tikken zodat ik weer kan starten met kleding ontwerpen en maken. Daar was ik eerst best goed in. Dan koop ik gewoon iets simpels bij een winkel en dan maak ik daar zelf iets leuks van. Dan maak ik ook mijn eigen lebel! En dan ga ik lekker kleertjes verkopen :D En natuurlijk ook voor mezelf maken, want ik heb me een hele hoop kleding die ik niet aandoe dus best wel eens kan pimpen. Ik heb weer zin in het leven! Mijn leven komt langzaam terug, de stukjes komen steeds meer bij mekaar, elke dag. Liefs van een levendige eave <3 

Ik voel me alleen, maar ook weer samen. Ik wil eten maar eigenlijk ook niet eten. Ik weet wat voor zin het leven heeft maar ook weer niet. Hou me vast dan, voor heel even. Ik ben bang dat iemand overlijd, maar ik weet dat dat niet gebeurd. Niemand weet waarom ik me zo voel, ik zelfs niet. Hou me vast, leg je hoofd lief op mijn schouder. Soms word het allemaal eventjes teveel, maar dan is er te weinig. Ik zeg niks, want er is niks, maar ik denk wel te veel. Ik voel me vrolijk, maar ook weer verdrietig. Ik weet niet waarom de wereld bestaat, maar ik weet wel dat hij bestaat. Ik kan je zeggen, dat ik van me hou. Ik kan je zeggen dat ik van me haat. Hou me vast, some word het allemaal eventjes te veel. Ik merk dat mijn geluk soms wegwaait als rook van mijn sigaret. Ik voel me goed maar ook weer slecht. Ik zeg ja maar denk nee. Zeg maar niets en sla je armen om me heen. Want ik weet, dat het morgen misschien anders is. Hou me vast en sla je armen om me heen, en bij mezelf zijn is dan alles wat ik wil.  

Jaa, ik krijg echt overal hier op die stichting de schijt van! Kutgedoe hier. De leiding zit alleeeeen maar te zeiken over alles wat ik wel niet fout doe, zon kutwijf zit weer tegen me te lullen over auswitz terwijl het hier echt daarop lijkt...Ik heb mn dingen echt niet op een rijtje staan! Maarjah, das toch wel weer te verwachten want het kan hier nooit goed gaan. Die mensen zitten gewoon keihard te liegen hier, ik ga echt flippen hier!!!!!!!!!!!!! Oh, gelukkig ga ik morgen naar manuela.